1.12.13

Digamos que

Hoxe que o libro de Emma Olsen xa é de verdade, as palabras que ela escribiu para cumprir cunha débeda e ficar en paz antes da morte, deixan en min a sensación de que a vida, como a literatura, non é máis que un preludio. Un preludio de nada.

Hai un poema de Blanca Varela, poeta peruana finada hai poucos anos, que é probablemente, para min, o poema perfecto. Titúlase "Currículum Vítae" e malia que os currículums adoitan servir para presentarse, a necesidade de facer balance que comporta desenvolvelos faime pensar neles como en textos de despedida. Sobre todo este, este particular currículum que deixo aquí, perdido no medio da noite, a derradeira noite de novembro, alumeando un bocadiño até que chegue a escuridade. E déixoo aquí porque dentro del hai, a un tempo, un adeus e unha desculpa. E iso son moitas cousas para dicir en só once versos. Déixoo aquí porque quere contar, creo, algo semellante ao que falaba antes. Que a vida e a literatura son sempre un preludio de non se sabe que, un preludio de nada, no que algúns nunca soubemos xogar coas cartas marcadas. 


Digamos que ganaste la carrera
y que el premio
era otra carrera,
que no bebiste el vino de la victoria
sino tu propia sal,
que jamás escuchaste vítores
sino ladridos de perros,
y que tu sombra

tu propia sombra

fue tu única
y desleal competidora.

No hay comentarios: