27.6.13

O xoves día 11 de xullo. Ás 20:00. Na Lila de Lilith.

2 comentarios

A LIBRARÍA LILA DE LILITH
e EDICIÓNS XERAIS DE GALICIA
aprácense en convidalo/a á presentación do libro:

Raíz da fenda
de Berta Dávila

O acto, que contará coa participación de Marilar Aleixandre 
Fran P. LorenzoFran Alonso e Berta Dávila,
terá lugar o xoves, 11 de xullo, ás 20:00 horas,
na Libraría Lila de Lilith, rúa Travesa, 7 de Santiago.

A autora fará un agasallo a cada un dos asistentes.



21.6.13

Hai feridas que botan raíces

8 comentarios

[escribín este texto hai case un mes, mais non atopara o momento de penduralo por aquí]

Lembro que houbo un día, alá polo ano 2008, no que souben que estaba a escribir este libro, Raíz da fenda. Dos poemas que anotaba daquela nun caderno de pautas azuis, só perviviu o último dos que figuran no poemario, que foi tamén o que me fixo decatarme de que comezaba algo.

Do mesmo xeito, pero ao revés, o derradeiro que escribín é o primeiro texto que aparece no libro, o que me fixo ser consciente de que o círculo se pechaba inevitablemente. 

Nunca me ocorrera antes algo así: ter a certeza do principio e, despois, a do final. Tamén foi o proceso de escrita máis longo e lento, menos buscado. Resultaron gratos, sobre todo, os tempos de pausa, ás veces longos, case como abandonos necesarios.

Foron, polo demais, anos de mudanzas interiores profundas que trocaron o meu xeito de escribir poesía, anos de feridas abertas, de perdas e de fisuras que me partiron en varios fragmentos.

Foron anos de paxaros de origami que saíron voando por todas partes.



Creo que xa non son a que era cando comecei o libro, e que xa non o serei máis, non porque o libro me mudase (ou talvez si) senón porque eu mudei para el.

Nunca fun tan honesta comigo nun libro de poemas. Nunca convocara antes a fenda de maneira tan directa. Nunca procurara así cada unha das fisuras, cada unha das feridas. Nunca fora, tampouco, tan dura como o é unha améndoa.

Até agora.

Hai feridas que botan raíces en nós. 
Agora preciso abandonalas, entregalas ao azar das páxinas, a ese outro lado.

Só agardo que haxa alguén que as recolla na outra beira. 


12.6.13

O peche dos cines Valle Inclán

2 comentarios

Os cines Valle Inclán pechan o trinta de xuño. Sobreviviron sete anos máis que os cines Equitativa na Praza de Lugo da Coruña, outra sala á que quixen moito, aínda que por distintas razóns. A miña primeira película no cine: creo que foi Bambi, ese é o recordo. A última, probablemente non a derradeira: A caza. As dúas no Valle Inclán. As dúas, cada unha ao seu xeito, experiencias fantásticas.

Non serei eu a primeira en dicir que estes cines son un símbolo; un símbolo doutro Santiago, de baldosa e soto, de pouco brillo, de vella-parte-nova da cidade. En realidade, un símbolo doutro mundo, o dos posters pegados en taboleiros con chinchetas, e os horarios das salas impresos en cartulinas, e as moedas da recadación gardadas nunha caixa metálica por vez de rexistradas nunha pantalla táctil.

O mundo das entradas sen numerar, de chegar con vinte minutos de adianto para coller sitio, de deixar de chegar con vinte minutos de adianto porque xa sempre hai sitio baleiro. Á saída do cine, tomar un café no bar "La taquilla" para falar do filme un anaco. E camiñar de noite, de regreso do cine, ata a casa.

Decátaste de que xa non poderemos ir andando ao cine?

Este outro cine que nos deixan, nunha cidade que hai moito tempo que comezou a perder os seus símbolos (ou, talvez, nun mundo que hai moito tempo que comezou a perder os seus símbolos) é o cine de estrea e butaca cómoda, de entrada cara e grupos de adolescentes a un lado e a outro, de combo de flocos de millo e cocacola xigante, de super pantalla e centro comercial. Á saída dese cine, non hai lugares nos que falar da película. Ben mirado, tampouco poñen películas das que falar.  

Quedamos orfos de películas, alén do Cineuropa, do ciclo Amal e algúns outros, poucos. Os que amamos o cine máis alá do outono, máis alá das propostas para o grande público, quedamos orfos. En parte porque está por chegar (cedo) o momento no que consideremos seriamente se podemos permitirnos pagar catorce euros por dúas entradas para unha película trivial, se nos compensa investir tanto cando o mesmo prezo custa un DVD dun clásico que, por azares, nunca vimos, ou dunha estrea do ano anterior que nunca chegou á nosa cidade. Ou de calquera outro produto que nos alimente máis e mellor que iso que nos ofrecen no centro comercial. Quedamos orfos.

O día 30 de xuño pechan os cines Valle Inclán. Seis persoas perden o seu traballo. E eu perdo algo que era valioso para min: un espazo para albiscar outros mundos.