13.5.13

A literatura e a estupidez


(Recollo aquí o que escribín para o Sermos Galiza do venres)

Na escrita, como en todos os camiños que as persoas emprendemos na procura de algo, podemos escoller o atallo. As marcas dos atallos que tomamos cando escribimos son iso que unha vez escoitei chamar "as costuras" do texto, ese rastro que fica cando o lector é quen de ver, debaixo das palabras, o debuxo feito con xiz do patrón.

Existen moitos tipos de atallos, máis ou menos hábiles, e hai escritores que os empregan de xeito lícito. Diario de inverno, de Paul Auster, é, ao meu ver, unha narrativa de atallos. O que ocorre é que Auster inventou os seus propios remendos e ten gañado o dereito a facer uso deles: descubrilos é aprender dun oficio narrativo de moitos anos.

Outras costuras non teñen a marca da destreza e convirten a novela nun artefacto medido para que o lector se conforme e non para axitalo. Son esas novelas que poderían estar escritas por unha máquina como aquela que inventou Roald Dahl, "o gramatizador automático", que era quen de combinar clixés mecanicamente para producir ficción a demanda dunhas coordenadas anodinas.

Alessandro Baricco dixo unha vez que da literatura, como da estupidez, non existe unha definición senón moitos exemplos. Prefiro as eivas dunha novela que acolle o risco ás convencións tasadas dun texto que non tardarei en esquecer, porque, de cote, ese tipo de textos fan que me sinta estúpida. De todos os xeitos, non estou segura de estar no certo. Ao cabo, o que aquí escribo non é máis que un atallo para levarte desde o título ata a última liña.


No hay comentarios: