29.5.13

Un milladoiro para Corcoesto

0 comentarios
Chégame a través de Inma Doval a convocatoria de Enarborar o bosque deste ano 2013, que terá lugar, nesta ocasión, en Corcoesto e que, como vén sendo habitual, consistirá nunha romaría artística, poética, reinvindicativa, ecoloxista, plural, aberta e libre. Esta vez a proposta é elaborar unha instalación colectiva, un amilladoiro, contra a megaminería. No texto elaborado por arTeu (colectivo artístico formado por Inma Doval e Xacobe Meléndrez Fassbender), explícase así a función do amilladoiro:

Os amilladoiros son montóns de croios acumulados de xeito testimonial en determinados lugares. É unha práctica que ten unha raiz celtíbera, pobo que ía botando as pedriñas en cruces de camiños e outros lugares cunha simboloxía especial, para alonxar os malos espíritos.
Practicouse e practícase ainda en multitude de culturas de todo o mundo, dende a tribu Churingaque en Australia ate os Masais africanos, pasando polos pobos do norte penínsular esencialmente no Camiño de Santiago, neste caso despois de pasar o tamiz da cristianización.
Utilizabanna tamen os gregos e os romans tendo diversos significados. A pedra foi símbolo de forza, virilidade, fecundade, persistencia, demarcación… e nós utilizaremola de novo en Corcoesto, para alonxar os malos espíritos, os do arsénico e o cianuro que con este modelo de explotación mineira ameazan con mobilizarse polo interior da nae terra, nas súas veas de auga, as mesmas que nutren as nosas produccións agrícolas e gandeiras e que iría empozoñar tamén a ría toda.
Ven co teu croio o día 1 de xuño ao III Enarborar o Bosque que se desenvolverá en Corcoesto, con recitais, pintura ao vivo, música, maxia… unha verdadeira romería artístico-reivindicativa ao aire libre.

Eu preparei o meu croio como se ve na fotografía, pero a idea é libre. Podes simplemente escribir un verso sobre o teu e levalo ao Enarborar, compartir, participar, reivindicar, facer arte colectiva. Ao comezo pensei en palabras para escribir sobre el, mais nesta ocasión quedei sen elas. Esto foi o que saíu:


27.5.13

"Un custo insignificante"

5 comentarios


O ministro Wert reservou cinco millóns de euros na memoria orzamentaria da nova lei educativa para que os contribuíntes paguemos a escolarización nun centro privado das nenas e nenos cuxos pais non queren que estuden en catalán, coa previsión de que os afectados sexan potencialmente mil alumnos.
Cuestiona así o modelo de inmersión lingüística que a investigación sobre educación en linguas en contextos multilingües sinalou como o máis positivo, non só para o obxectivo de subverter os procesos de substitución lingüística das linguas minorizadas e garantir a pervivencia do idioma propio, senón tamén para a mellora da competencia lingüística da infancia actual e da cidadanía de mañá.

(...)
Preme aquí para visitar o texto completo

13.5.13

A literatura e a estupidez

0 comentarios

(Recollo aquí o que escribín para o Sermos Galiza do venres)

Na escrita, como en todos os camiños que as persoas emprendemos na procura de algo, podemos escoller o atallo. As marcas dos atallos que tomamos cando escribimos son iso que unha vez escoitei chamar "as costuras" do texto, ese rastro que fica cando o lector é quen de ver, debaixo das palabras, o debuxo feito con xiz do patrón.

Existen moitos tipos de atallos, máis ou menos hábiles, e hai escritores que os empregan de xeito lícito. Diario de inverno, de Paul Auster, é, ao meu ver, unha narrativa de atallos. O que ocorre é que Auster inventou os seus propios remendos e ten gañado o dereito a facer uso deles: descubrilos é aprender dun oficio narrativo de moitos anos.

Outras costuras non teñen a marca da destreza e convirten a novela nun artefacto medido para que o lector se conforme e non para axitalo. Son esas novelas que poderían estar escritas por unha máquina como aquela que inventou Roald Dahl, "o gramatizador automático", que era quen de combinar clixés mecanicamente para producir ficción a demanda dunhas coordenadas anodinas.

Alessandro Baricco dixo unha vez que da literatura, como da estupidez, non existe unha definición senón moitos exemplos. Prefiro as eivas dunha novela que acolle o risco ás convencións tasadas dun texto que non tardarei en esquecer, porque, de cote, ese tipo de textos fan que me sinta estúpida. De todos os xeitos, non estou segura de estar no certo. Ao cabo, o que aquí escribo non é máis que un atallo para levarte desde o título ata a última liña.


5.5.13

DIÁSPORA

4 comentarios

Non quero ser a nena que medrou
e tivo que marchar,

a que só fala a lingua dos xigantes
e non pode lembrar do seu país
nada máis que a uralita,
o cheiro esmagador dos eucaliptos
e aquel último barco que afundiu,

a que xa non ten casa
á que volver,
e percorre os países estranxeiros
ollando as marabillas
coma quen mira ao exército que llo arrebatou todo,

a que nunca máis amará
viaxar,
porque só lle restan ruínas
das que partir.