8.3.13

Un segundo


Hai un segundo desta canción -só un segundo- no que teño dezaseis anos outra vez. Estou no meu cuarto, sentada nunha cadeira vermella fronte a unha parede onde hai un poster que di "Non á guerra de Irak". Meus pais ven unha película na sala despois de cear, eu repaso un esquema do exame de filosofía do día seguinte mentres soa a música nun aparello que ten para meter cintas e cedés. Non teño aínda ningún reproductor de mp3. Veño de ler "Sétima soidade", de Pilar Pallarés que me deixou Rosa, a miña profe de galego. Non sei aínda o que vou ser de maior. Penso que sempre sempre sempre serei como son agora. Que nunca nunca nunca pasará nin sequera unha semana sen escoitar este disco de Silvio Rodríguez.



No hay comentarios: