28.2.13

A experiencia Biblos

1 comentarios

Quedan unhas poucas semanas antes de que remate o prazo para enviar, se es menor de 25 anos, o teu proxecto de novela ao IX Premio Biblos-Pazos de Galicia. Eu fíxeno unha vez, en 2008, e tiven a sorte de formar parte dunha proposta novidosa e altamente atractiva para quen nos iniciamos no mundo da escrita. O Premio Biblos non debe asustar a ninguén que teña boas ideas e moitas ganas de escribir e aprender, aínda que moitas veces, desde a soidade do noso cuarto, semelle complicado atraverse. É unha oportunidade para entrar en contacto cunha titora como María Xosé Queizán, no caso deste ano, que te axude cando te atopes sen folgos ou perdido no medio dun bosque de palabras e tramas. Os escritores premiados contaron así, ao longo dos últimos sete anos, con segundos de abordo de altura que estiveron aí para ler, aconsellar, opinar, sinalar... A novela e túa, claro, ninguén a vai escribir por ti, e túas serán tamén todas as decisións, mais seguro que, se algunha vez te sentiches só e perdido mentres escribías, comprendes o interese deste proxecto.

Soamente por esa experiencia xa pagaría a pena, pero, ademais, o Premio Biblos comporta a edición desa ópera prima na que traballaches con mimo, a posta no papel dese proxecto de aprendizaxe que, talvez, está bulindo agora na túa cabeza. Pénsao ben: non sería xenial que ao final deste ano se convertise nunha novela de papel? Non sería xenial que ao final deste ano tiveras aprendido mil e unha cousas para facerte mellor escritor? Pois non perdas a oportunidade: estamos agardando por ti!

14.2.13

A media laranxa

7 comentarios


O martes quedei atrapada no medio da cabalgata do antroido, case incapaz de camiñar ata a parte nova da cidade. Foi unha tarde curiosa, un verdadeiro traballo de grupo sobre orientación no espazo e compostelanismo. Descubrín que son quen de dar grandes rodeos para mercar un par de medias e non crean que foi esta unha descuberta sinxela de levar, porque ata estiven en risco de saír de fondo na retransmisión da TVG, sen paraugas e mollada coma un pito. Tamén viaxei de volta no ano 1993 (e sen Delorean ningún) ao atravesar o desfile entre a música das Bolas do Dragón e os bonecos dos Fruitis (lembran aquelo de "somos blancos, somos verdes/ somos negros y amarillos/ somos todos diferentes/ y estamos muy unidos"?) Puro remake.

Entre tanta froita de debuxos animados e aproveitando que -disque- hoxe é o día do amor, pensei que, talvez porque nunca quixen disfrazarme de princesa (senón de india, de vaqueira ou de bruxa)  tampouco confiei, desde que teño memoria, nese conto da media laranxa. De ser eu unha froita, sería unha mazá, unha cereixa ou unha mandarina. Agradezo que non me educasen para ser laranxa e, con todo, gústame pensar que, de selo, sería unha laranxa completa; unha laranxa completa que rodase polo mundo abaixo soa ou a carón doutra laranxa completa, dun limón completo ou dunha bicicleta de carreiras completa, non digo que non. 

Mais non preciso de ningún ser partido pola metade que veña rescatarme das miñas carencias. As miñas carencias e máis eu, de feito, levámonos ben. A min bástame con poder contar con alguén capaz camiñar comigo a través de atallos e rodeos e de atravesar un desfile de nenos vestidos de plátanos só por acompañarme a mercar un par de medias de la. Esa é a miña escolla. Así que o martes pola tarde foi o día do amor, e hoxe é un día para que ninguén me leve a contraria con carísimos e importados contos de fadas. Dixen.