16.1.13

Unha historia sobre o impacto do canon (en versión literal e figurada)




A mañá do domingo limpei o pó na libraría que temos na sala. Quero dicir con isto que fun apartando os libros de cada andel, pasando primeiro o pano (unha vez seco e despois con producto) pola superficie do estante, e recolocando máis tarde os volumes no seu sitio: o proceso completo do que vén sendo limpar o pó -para que me entendan- e non o atallo semanal de sacudir un trapo polas beiras da libraría e por enriba dos libros. Din que unha vez ao ano non fai dano (reteñan esto na cabeza, porque traterei de demostrar o contrario máis adiante).

Xa na segunda altura, finalizando o andel pola dereita (esa sección gloriosa que comparten o Curso de lingüística xeral de Saussure e o libro de receitas Muffins & Cupcakes al alcance de todos) lamenteime de ter movido todos os libros de todos os estantes e comecei a considerar a limpeza un capricho innecesario. Tamén me lamentei de conservar tanto libro e considerei seriamente desfacerme de dúas das tres edicións de Merlín e familia  que temos. Foi entón cando, por agarrarme no andel superior cun movemento torpe, fun atacada frontalmente por un libro de catrocentas páxinas editado por Anagrama, cuberta negra, tapa semiríxida. Fun atacada, concretamente polo Canon occidental de Harold Bloom: como para non sacar unha lección metafórica de tal impacto!

Agora, case sandada a ferida (ben, non foi tal ferida, non fixo nin sequera un vulto considerable), trato de corrixir un texto inacabado que adoita paralizarme cada vez que o abro na pantalla do ordenador. Míroo por todas as beiras e loito con cada parágrafo coa sensación de que, seguro, alguén contou antes iso mesmo, e probablemente mellor do que eu o fago, coa necesidade de que cada palabra sexa a primeira dunha revolución. Ás veces os canons, as tradicións nas que nos inserimos, teñen ese poder paralizante: golpéannos desde arriba. Pero non hai nada máis canónico ao longo da historia de todas as literaturas que querer rachar o propio canon. Así que precisar unha ruptura, sopesar cada palabra coa pretensión de incomodar con ela, de crear fracturas enxeñosas, tórnase por veces un intento absurdo de conquistar, pola vía do adobío exclusivamente formal, un territorio novo que, ademais, nin sequera é verdadeiramente novo ou inexplorado (iso ocorre cando non se coñecen suficientemente –é imposible facelo- todas  as expedicións de todos os outros autores que xa estiveron alí para deixar o seu nome nunha pedra ou nunha árbore). Por iso ultimamente deixei de perseguir coellos brancos, aínda que nada me guste máis que buscar o outro lado das cousas, sobre todo a través da ironía. Xa non trato de facer literatura. Quero contar as miñas propias historias aínda que as palabras estean usadas. E iso fago co meu texto vello, limpalo de toda pretensión arrogante de trascendencia: probar. Porque unha vez ao ano non fai dano, aínda que o canon sempre fique preparado no andel superior para nos derribar no momento que menos o agardamos. 

2 comentarios:

The Thing dijo...

Por un momento pensei que se trataría do canon por copia privada, que cousas...

Cando da vez anterior che desexara sorte... igual debería terme extendido a algo máis có puramente literario... xa vexo...

confabularionovo dijo...

Non hai sorte a proba de impactos!