1.1.13

A esperanza submisa



Os primeiros días do ano resultan inevitablemente ingratos. Pasada a furia das mensaxes de esperanza e os balances de mentira que facemos en voz alta nos últimos estertores do ano que remata, diluída a convicción que puxemos nos propósitos vellos ou novos, esquecido o abrigo das reunións ineludibles ou desexadas, chega afrontar outra vez o tempo que nos agarda coa sensación obrigada de quen estrea un caderno de páxinas en branco. O asunto é que o papel está pautado, e as marxes fican impresas sobre el coa forma dunha liña vermella ou azul que atravesa cada folla de arriba a abaixo. Estas marcas, que parecían esvaecerse mentres procurábamos o confort das luces e os encontros de Nadal, descúbrense de novo nestes primeiros días do ano tal como eran antes. Non é que regresen, é que sempre estiveron no seu lugar, e dan paso necesariamente ao cálculo forzoso dos pormenores do ano anterior, aos balances de verdade, eses que se fan en silencio e para dentro. E alí, onde ninguén máis chega, nese espazo que no meu corpo está situado máis ou menos á altura do esterno, e que outros acubillan sobre o peito ou no estómago, o 2013 ten un sobrenome esquivo: o ano da incerteza. 

É o ano dos proxectos grandes, o ano no que as cousas importantes que aínda cambalean tratarán de definirse, de adquirir unha forma que aínda non foi totalmente revelada. É o ano no que desexo rematar unha novela na que fun poñendo todo o que teño, unha novela que tamén naceu nese oco do esterno. Será o ano no que saia do prelo o meu libro quinto, que é, sen dúbida, o meu ollo dereito, o máis mimado entre todos, o que máis fala de min. Tamén agardo que sexa o ano no que a vida e as sombras nos molesten o menos posible, no que o rumbo marcado non se perda na deriva dos feitos, o ano no que a xente que quero teza as teas do futuro cos fíos que sempre soñaron. Ese é o tacto que teñen eses primeiros días do ano: a esperanza submisa que aparece cando non se posúen demasiadas certezas sobre nada, a expectativa da folla en branco entre o montón de papeis rachados. Porque a min o Nadal lémbrame a esas escenas nas que dous nenos axitados xogan un co outro nun festival de euforia mentres o adulto que observa comenta en voz alta: “Ides rematar chorando”. Feliz 2013: que remate mellor ca este 2012, que as arestas do calendario non nos manquen, que os días de sol sexan moitos, as descubertas fermosas e o percorrido un camiño de luz.

5 comentarios:

The Thing dijo...

Seica este é ano de proxectos novos e cambiantes de signo para todos... ou para moitos. Bueh, ou algo.

Sorte. Nin que a precisases.

confabularionovo dijo...

Precísoa moito, coma todos. Feliz ano!

confabularionovo dijo...

E grazas! :)

Concha dijo...

Estou segura de que todos eses proxectos que te teñen tan inqueda acabarán sendo un éxito.
Ademais, que mellor que unha folla en branco para ti, non?
Feliz ano!!

confabularionovo dijo...

Feliz ano tamén para ti!
Agardo que as páxinas en branco deste ano nos reserven cousas estupendas para todos. ;)