17.12.12

De autoestradas e máscaras.


As áreas de servizo das autoestradas teñen unha dimensión estraña. Son espazos singulares onde se tecen historias cruzadas, personaxes que viaxan nunha dirección ou noutra, de cote co rostro neutro de quen realmente non desexa estar alí, de quen parou a marcha para mercar unha botella de auga, botar combustible, ou ceibar a un neno insufrible que pregunta se lle mercan algo.  Son lugares de paso, nunca de destino, puntos do mapa pensados para a deriva, difíciles de ubicar porque non se atopan en ningunha parte, senón no camiño entre dous puntos: aquel do que se parte, e aquel cara o que viaxamos. Son, en realidade, non-lugares que se mesturan na memoria, que apenas están. 

Podo lembrar algunhas das áreas de servizo que visitei pero nunca onde estaban: se en Tui ou en Coimbra, se na República Checa ou chegando a Berlín, se en Burdeos ou na Toscana. Nin sequera os idiomas importan demasiado para as identificar, porque apenas ninguén fala. Algunhas teñen espazos verdes con mesas para merendar, cuartos de baño con ducha, tendas nas que se venden sempre os mesmos productos nunha mestura rara: leite, xabón, toda clase de chocolatinas, esas bebidas que se quentan soas ao axitalas, prensa, chaveiros de toda clase, agasallos variados, líquido anticonxelante, roupa interior e paraugas pregables. En todas hai un surtido semellante e resulta sinxelo mesturalas entre sí, coma se estiveran conectadas por un pasadizo secreto que nos leva dunha á outra. Mesmo os prezos resultan irreais, non xa por excesivos, senón por minuciosos. Nas áreas de servizo case nunca se redondea, un euro con oitenta e catro céntimos por un paquete de caramelos, dous con dezaseis por unha chapa de Lady Gaga. Os referentes son tamén universais, apenas hai marcas de identidade.

Como os aeroportos ou as paradas de autobús, as áreas de servizo son espazos que atopo especialmente suxerintes para escribir, sitios nos que a xente amosa as súas fisuras: o pelo despeiteado da señora que conduce moitas horas, a mirada de enfado do mozo que non quería parar outra vez, a discusión de parella sobre o desvío que había que coller, o neno que pregunta canto falta. De cote, a xente non se molesta en disfrazarse porque saben que non regresarán, ou, cando menos, que ninguén os recoñecerá alí. As áreas de servizo das autoestradas deberían estar poboadas por escritores na procura de presas fáciles: observadores, intrusos, espías indiscretos, ladróns de máscaras.

3 comentarios:

The Thing dijo...

Hummm... e inverti-los primeiros ingresos da publicación nas peaxes, supoño....

confabularionovo dijo...

Chegan as autovías para atopar áreas de servizo abondo interesantes!

Neil Anderson dijo...

Coñeces? http://es.wikipedia.org/wiki/Los_autonautas_de_la_cosmopista