4.7.12

A escritora


 A escritora nunca volve a cabeza cando lle chaman así, e cando lle preguntan a que se dedica fala de todo iso que estudou coa esperanza de se alimentar. Non minte. Antes, ela non precisaba nada para escribir, facíao cada día, coma se sangrase sen contención. Era tan estúpida que se adornaba con aquel manancial, mergullábase nel coa paixón dos amores esquivos. Agora non. Agora sabe que cada palabra ocupa o espazo de mil palabras, que cada palabra enche un baleiro inmenso antes de ser escrita. A escritora fica con frecuencia exhausta, desecada. O que aínda está por escribir deriva como un mantra mudo arredor do momento preciso de se volver corpóreo. Molesta. A escritora é algo menos estúpida, sábese submisa e desafiuzada, comprende que só escribe cando non escribe.

O tempo muda os hábitos e os discursos. El, que non ten máis hábito que o de pasar nin máis discurso que o dos días. Aparece de súpeto e arrebátanos, silandeiro, as certezas que tiñamos, descúbrenos que non eran tales, senta con nós para nos escoitar dicir: agora comprendo, isto era así. A escritora era unha ficción.

No hay comentarios: