6.9.11

A Winehouse e a Febre

Esta semana ando escoitando de novo Frank, aquel primeiro disco de Amy Winehouse que no seu día foi banda sonora dun tempo para min feliz e pleno. Eu son de repetir e repetir. Case con todo. Fago ciclos coa música, coa literatura ou co cine ata que se convirten en bucles irresolubles. Houbo temporadas nas que só lin a Auster durante semanas, compulsivamente, ata agotalo. Pasoume tamén coa poesía de Valente, con Pizarnik, co cine de Woody Allen e con Christina Rosevinge. Pasoume con Stefan Zweig en 2007, no verán, e coas novelas exemplares de Cervantes mentres corrixía as probas do meu primeiro libro de poemas, no outono do mesmo ano. Coleccionei estampas de Egon Schiele: láminas, postais e recortes; a moreas, adquiridas en curto prazo de tempo, como nunha especie de obsesión. Pasoume cos libros de Fernández Paz, con Suso de Toro algunha vez, con Avilés de Taramancos desde que o descubrín en secundaria, con Enma Pedreira e a súa poesía atrapadora. Supoño que non son a única que o fai, pero por veces vólvese unha teima estraña mesmo para min mesma: repetir e repetir unha e outra vez, introducirse nunha linguaxe, nun modo de crear significado envolvente e particular; e facelo de xeito ordeado e belixerante, convertindo o obxecto de paixón no único, excluíndo todo o demais como unha especie de homenaxe inconsciente e talvez algo enfermiza. Como apañar amoras nun caldeiro e comelas todas antes de voltar á casa.

Por veces, cando as obsesións regresan co azar, tempo despois, xa cunha forza atenuada, demorada, talvez algo máis madura, resulta que son como perfumes do tempo en que eran parte íntima e única do meu mundo, que traen de volta pulsións imprecisas do pasado, sentimentos contradictorios. Iso é o que me ocorre estes días con Frank. Cando morreu a Winehouse eu estaba en Berlín, ía frío e vento, tiña unhas décimas de febre e durmía nun sofá cama. Foi unha sensación rara, semellante ás que describe Juanjo Millás (outra obsesión cíclica) en El mundo -e noutras das súas novelas- sobre o estado febril e a creación: a febre como elemento que todo o transforma en dimensión pseudofantástica, a febre como circunstancia que actúa igual que eses programas de ordenador que saturan a cor das fotos ata facelas imposibles, irreais, ficcións do mundo que coñecemos, entrevisións do outro lado da realidade que está pegado ás cousas tanxibles e que apenas se revela.

Sempre a vin un pouco así, a Amy Winehouse, como unha muller dominada por unha febre permanente, como se o seu corpo escuálido e a súa creatividade persoalísima tivesen unha temperatura desacorde coa do resto do mundo. Era, ou é, xa na súa dimensión de mito, como regresar á casa ás sete da mañá despois de afogar nos bares e nas conversas, cambaleando pola rúa sobre os zapatos de tacón, e mirarse no espello, coa maquillaxe facendo estragos e o rímmel a medio escorregar polas meixelas. Así é a imaxe que me ven á cabeza, a sensación residual: esa fraxilidade, esa máscara.


No hay comentarios: