12.10.11

Laura

Vai facer tres anos que a coñezo. Camiña comigo por todos os lugares. Ás veces, pola rúa, lémbroa nos acenos das mulleres que pasan, nos seus zapatos, nos seus modos de agarrar forte o bolso. Pregúntome que levarán nos petos dos abrigos e se algo do que levan é semellante ao que Laura pode gardar secretamente nos seus. Observo como piden o xornal, como cambalean en tacóns, por se descubro a Laura. Pero ela é de ficción. É un personaxe do libro que nunca remato de escribir: non existe. Chameille así un día camiñando polos xardíns de Méndez Núñez, na Coruña. Había unha nena cun vestido branco, cun laciño detrás e zapatos brillantes. Daba chimpos como unha tola. De pé, xunto a outras mulleres, berrou unha señora que supoño sería súa nai: "¡Laura! ¡Como te manches no volvemos a salir!" E decidín chamarlle Laura á miña Laura, que daquela aínda non era case ninguén para min, que daquela nin sequera tiña identidade definida. Era un nome branco, axeitado, un nome como un pasaporte para viaxar polo tempo de escrita, nese proceso de tecer e destecer no que case todo é provisorio. Logo, á hora de poñer o punto final, teño a teima de cambiar os nomes dos personaxes, como se eles transmutasen para se converter en outros, como se eles xa non fosen meus. Cando menos así o fixen ate o de agora, como un ritual necesario para superar o trauma de entregalos aos demais, aos que len. Tamén como forma de seguir posuíndoos eu un pouco, nos seus nomes primeiros, secretos, non revelados.

Nunha ocasión vin unha rapaza sentada na cafetaría que hai na Praza Cervantes, en Santiago, esa que antes se chamaba Generaciones. Tomaba un café mentres subliñaba un exemplar de Cartas a un joven poeta de Rilke. Pensei instantáneamente que Laura podía ser esa muller, non unha como ela senón precisamente esa. Que talvez Laura saíra do meu ordenador e dos meus cadernos para aparecer aí, diante de min. Barallei a posibilidade de erguerme e falar con ela, de facerlle preguntas aínda sen resolver, de considerala perfectamente real ao xeito unamuniano.

De cote o que escribimos acompáñanos. A todas horas, con indiscrección. Estou escribindo baixo a ducha, escribo mentres conduzo, escribo mentres me aburro ou mentres agardo nos aeroportos, que teñen certa dimensión especialmente propicia para a escrita. Creo que a ficción medra dentro do corpo, xa non na cabeza senón no corpo enteiro, como unha especie de ovo que hai que nutrir coa propia vida, que hai que quecer a costa de perder o propio calor para que bote raíces, para que evolúa. Aí é onde Laura vive, persistente, como un parásito de min que moitas veces pensei en abandonar, que moitas veces tivo ciumes desas outras historias que si rematei. Alí, nese lugar seguro que é tamén un xeito de condena a morte, un parto prolongado do que ela e eu nos alimentamos, e do que as dúas desexamos saír indemnes.


No hay comentarios: